मंथन-मर्म माझ्या मनाचे

आता पुन्हा वाटतयं.. थोडं जागून घ्यावं... न मिळालेले सुख... पुन्हा चाखून पहावं... हसरया हवे सोबत, खळखळून हसावं... गुनगुनणारया भुंग्या संगे... थोडं गुनगुनावं... समुद्राच्या लाटां सारखं.. वाहत जावं... संथ या नदी सारखं.. मन निर्मळ करावं.. उडणारया पक्षाप्रमाणे.. ऊंच ऊंच ऊडावं... आईच्या कुशीत... गाढ झोपी जावं... पुन्हा एकदा थोडंस.. वेड्यासारखं वागायचयं.. त्यासाठीच का कूणास ठाऊक.. मला आता पुन्हा थोडं जगायचय़ं.... ©*मंथन*™..

भेट ती आपली.. आठवते पुन्हा पुन्हा ..... लोक पाहत होते ... जसा केला होता काही गुन्हा... तुझ्या मनात काही.. विचारांचा खेळ होता.... माझ्या साठी मात्र... तो दोन जिवांचा मेल होता... भेटीसाठी आतुरलेली... दोन मने भेटायची... निरोपाच्या वेळी... डोळ्यात आसवे दाटायची... पुढच्या भेटीचे.. देऊन एकमेका वचन... करत होते ते दोघे... आपल्या भेटीचे निरोप संघोपन... तुझ्या माझ्या हृदयात .... प्रेमाचे बिज लागले होते पेरू... त्या आधीच नशीबाने .. केला खेळ सुरू... नशिबाच्या खेळाला.. दोघेही गेलो सामोरे... तरी आपले प्रेम.. तसेच राहीले अधुरे.. ©*मंथन*™.. ०६/११/२०११ रात्रौ १.१४