मंथन-मर्म माझ्या मनाचे

आज पुन्हा लहान व्हावेसे वाटतेय.. आईच्या कुशीत झोपावेसे वाटतेय.. हट्ट करुन बाबांकडे पुन्हा एकदा.. पाहीजे ते मागावेसे वाटतेय.. ... नको वाटणारया त्या शाळेत, पुन्हा जावेसे वाटतेय.. मागच्या बाकावरच्या मित्रांना.. पुन्हा भेटावेसे वाटतेय.. आईने मारला धपाटा.. त्याचे मऊ मऊ व्रण.. बाबांच्या धाका मागे.. दडलेले ते प्रेम... कधी येतील ते.. दिवस सुखाचे असे पुन्हा वाटतेय.. पुन्हा एकदा तरी.. लहान व्हावेसे वाटतेय.. ©*मंथन* ३०/०७/२०११

आपल्या प्रीतीचा पहिला पाऊस... ढगाळ आकाश अन.. गार वारा सुटलेला.. तुझ्या आठवणींचा मनात.. ... पाऊस दाटलेला.. ढगाळलेल आकाश.. मला पाहून हसलं.. वारा गुदगुल्या करू लागला.. अन माझं मन फसलं.. आकाशातून हळूच एक थेंब.. माझ्या हातावर आला.. त्याचा तो स्पर्श तेव्हा.. तुझी आठवण देऊन गेला.. वारा खट्याळ वेड्यासारखा.. पावसा सोबत खेळू लागला.. तुझ्या आठवणीही मग.. मनात मला वेधू लागल्या.. हळूच तुझा आवाज.. काना मध्ये घुमू लागला.. तू जवळ असल्याच भास होऊन.. पाऊस जोरात कोसळू लागला.. माझ्या मनात तुझा अन तुझ्या मनात माझा.. हळुवार गारवा दाटत होता... तेव्हाच आपल्या प्रीतीचा पहिला पाऊस... आपले थेंब वाटत होता.. ©*मंथन* २६/०७/२०११

कुणास ठाऊक...? या पुढे मी तुला... कधी.. भेटेन कि नाही कुणास ठाऊक..? अन भेटलो तरी...पहिल्यासारखी.. ... मैत्री दाटेल कि नाही कुणास ठाऊक...? तुझ्या नजरेला नजर.. मिळवता येईल कि नाही कुणास ठाऊक...? पुन्हा तुझ्या डोळ्यातील अश्रू.. पुसता येतील कि नाही कुणास ठाऊक...? तू आता माझ्या सोबत.. गप्पा मारशील कि नाही कुणास ठाऊक...? त्या गप्पांमध्ये पुन्हा आपण.. हरवून जाऊ कि नाही कुणास ठाऊक...? तुझ्या प्रत्येक शब्दाला आता.. प्रतिशब्द देता येईल कि नाही कुणास ठाऊक...? तुझ्या प्रत्येक वाक्यावर..आता मला सल्ला देता येईल कि नाही कुणास ठाऊक...? तू कधी रुसलीस कि.. तुझी समजूत काढता येईल कि नाही कुणास ठाऊक...? अन मी समजूत काढली तरी, तुझा रुसवा जाईल कि नाही कुणास ठाऊक...? आता पर्यंत समजून घेतलेस.. या पुढे समजून घेशील कि नाही..कुणास ठाऊक...? ©® *मंथन* २२/०७/२०११